مهراز

تاداو آندو

معمار نور و سکوت

تاداوآندو در سال ۱۹۴۱ در اوساکای ژاپن به دنیا آمد آندو از سن ۱۰-۱۷ سالگی در یک کارگاه نجاری کار میکرد.وی اغلب به ساخت مدلهای چوبی از کشتی وهواپیما می پرداخت او صنعت وساختار سنتی چوبی ژاپنی را از یک نجار که مغازه یاو در خیابان مقابل خانه شان بود فرا گرفت .

از سال ۱۹۶۲-۱۹۶۹ در دهه ی ۲۰ سالگی آندو تصمیم به یادگیری خودآموز مستقیم معماری گرفت که او را به خارج از ژاپن برای مشاهده ی معابد معابر وچایخانه ها به اروپا آفریقاوآمریکا برد. او معماری را با رفتن ودیدن ساختمان های واقعی ومطالعه ی کتاب هایی در مورد کارهای معمارانی از قبیل:لوکوربوزیه -میس وندر روهه ـآلوار آلتو ـفرانک لوید رایت ولویی کان یاد گرفت . وی قبل از بازگشت به اوساکا در سن ۲۸ سالگی وباز کردن دفترش به عنوان استاد یار در دانشگاه های توکیو هاروارد کلومبیا بوده است.

تقریبا همه ی پروژه های وی از بتن عریان به عنوان ماده ی اولیه ساخته شده اند .

کلیسای نور

Church of the light

این نماز خانه در یک منطقه آرام مسکونی قرار گرفته و جهت آن بر اساس تابش خورشید و موقعیت قرار گیری کلیسای مجاور می باشد.

کلیسا دارای حجمی مکعبی مستطیل شکل (سه برابر یک مکعب) است که به وسیله یک دیوار محوطه با زاویه ۱۵ درجه بریده شده است این دیوار فضا را به دو قسمت نمازخانه و ورودی مثلثی شکل تقسیم می کند شخصی که از طریق بازشو زاویه دار روی دیوار وارد می شود باید ۱۸۰ درجه بچرخد تا روبروی نمازخانه قرار گیرد. کف نمازخانه به وسیله پله هایی به سمت محراب شیب دارد. در دیوار پشت محراب چند شکاف عمودی و افقی ایجاد شده تا صلیبی را به وجود آورند. کف آن و نیمکت ها نیز از الوارهای کم ارزش ساخته شده است تا با سطح زبر و ناصافشان هویت بی پیرایه و با صداقت فضا را مورد تاکید قرار دهند.

جمع تضاد یکی از اصول کاری و تفکر تادائو آندو می باشد که در کلیسای نور نیز مشاهده می شود قرار گرفتن یک ورودی (خط) مورب در برابر حجم مکعب و منظم نمازخانه استفاده از کنتراست نور که حجم تاریک کلیسا به وسیله نورهایی به شکل صلیب روشن می شود که به نوعی تداعی کننده و تقابل خوبی و بدی نیز می باشند. استفاده از تضاد حتی در بین مصالح انتخاب شده از طرف آندو نیز به چشم می خورد یعنی بتن و شیشه.

به کار گیری و استفاده از تضاد این امکان را می دهد که هر یک از عناصر استفاده شده در بنا شدت و بیان صریح تری یافته و این حس را نیز به مخاطب خود انتقال دهند. برای مثال شیشه و بتن که در کارهای آندو به وفور دیده می شود: بتن ماهیتی زبر خشن و بسته (از نظر دید) دارد و در کنار آن شیشه که ماهیتی شفاف صاف دارد به کار برده شده است. تضاد این دو عنصر کنار هم باعث می شود تا خصوصیات بتن بیشتر به چشم بخرد در همین هال هم بتن به شیشه شفافیت بیشتری نیز می دهد. همین اتفاق برای نور و تاریکی در کلیسای نور افتاده که باعث شده این کلیسا به یکی از معروفترین کارهای تاداو آندو تبدیل شود.

کلیسای کوچک نور مجموعه بزرگی از تفکرات و نظریات این معمار شرقی می باشد. و نمونه مثال زدنی از برخود انسان شرقی با طبیعت اطرافش می باشد.

معبد آب - تادائو آندو

۱۹۸۹-۹۱

جزیره آواجی

تپه ای در جزیره آواجی با دیدی وسیع به خلیج اوزاکا محل قرارگیری "هومپوکوجی" معبد اصلی و جدید فرقه "شینگون بادیست" می باشد.

سالن این معبد در داخل زمین زیر یک استخر بیضی شکل بزرگ پر از نیلوفرهای آبی قرار دارد. راه ورود به سالن پلکانی است که از روی سطح آب شروع می شود و به نظر می رسد که بازدید کنندگان را به زیر آب می کشد. این سالن از یک اتاق گرد با یک شبکه بندی از ستونهای چوبی تشکیل شده که درون محوطه ای مربع شکل قرار گرفته است. فضای داخلی سالن و ستون ها به رنگ قرمز است. این رنگ در پایان روز هنگامی که تابش قرمز غروب فضا را پر می کند و سایه های بلند ستون ها را به درون حجم زیر زمینی می اندازد به رنگ قرمز پر رنگ در می آید. طرح معبد رشته ای از تجربیاتی را که بر زندگی روزمره فائق آمده اند را خلق می کند.

فکر می کنم تادائو آندو را نیز می توان یکی از پیروان مکتب ارگانیک نامید. مکتبی که کسانی مثل فرانک لوئید رایت و سانتیاگو کالاتراوا نیز هر کدام به نوعی پیرو فلسفه کاری آن بوده اند. چیزی که آندو را از آنها جدا می کند نگرش شرقی و مبانی نظری آن است و احترام به انسان و طبیعت پیرامون او.

آندو مخاطب خود را با گذراندن از دیوارهای منحنی شکل و بلند به حوض بزرگی می رساند که راه ورود به اتاق اصلی از دل آن می گذرد. مقصد آخر اتاقی مربع شکل با ستونهای چوبی و رنگی قرمز است.

این روند و مسیر حرکت را می توان از طور دیگر نیز بررسی کرد: تادائو آندو انسان تنها را پس از گذراندن از احساسات شخصی (دیوارهایی منحنی) به عقلانیت می رساند (اتاق مربع با رنگ قرمز) عقلانیتی که در سایه تفکر شرقی پی ریزی می شود. این مسیر از دل طبیعت شرقی می گذرد خاک (کف زمین دیوارها) باد (بین دیوارها) آب (حوض وسط) و نور (در تالار اصلی).

آندو با آموزه های شرقی خود طعریفی دوباره از انسان طبیعت و معماری را در دنیای مدرن و صنعتی نشان می دهد.

بنیاد لانجن - تادائو آندو

سال تکمیل بنا ۲۰۰۴

مساحت سایت: ۱۲۰۲۲۰ - مساحت ساختمان: ۱۸۶۰

بناهای تادائو آندو را همراه با بتن اکسپوز (نمایان) و شیشه می شناسیم. بنیاد لانجن در آلمان نیز از این احترام آندو به فطرت مصالح بی دریغ نمانده و آندو باز هم با بیانی هرچه ساده تر از قبل نمایشی از بتن-شیشه و آب را در قالب یک ساختمان به معرض دید گذاشته است.

آندو بازدیدکنندگان لانجن را از میان روزنه دیوار بتنی حلالی شکلی عبور می دهد که از میان درختان گیلاس می گذرد و به یکباره دید او را به نمای لانجن جلب می کند نمایی از جنس شیشه فولاد و بتن. حجم مرکزی و اصلی که از جنس بتن اکسپوز می باشد به کمک شیشه دور تا دور خود حفاظت می شود. این حجم مرکزی ۷۶ متر طول ۱۰.۸۰ متر عرض و ۶ متر ارتفاع دارد.

حجم مرکزی و اصلی ساختمان سایه ای در دریاچه کم عمق و مصنوعی می اندازد آندو با این ترکیب سه عنصر متفاوت بتن شیشه و آب را طوری هنرمندانه در کنار یکدیگر قرار داده که تضاد در آنها باعث قدرت گرفتن دیگری می شود. (همانند کلیسای نور که در این باره توضیح دادم)

راه ورود به بنا از سمت شمالی و در فضایی بین حجم بتنی و شیشه ای قرار دارد این همان حرکت از احساس شخصی به عقلانیت درون ساختمان است.

به طور کلی مجموعه بنیاد لانجن به دو قسمت متفاوت تقسیم می شود: یکی حجم محاط شده از شیشه با زاویه ۴۵ درجه از گالری اصلی و دومی خود گالری است که نمایش حجمی مکعب بوده که در ۳.۵ متری زیر زمین قرار دارد. که به وسیله پلکان دو طرفه ای به سمت پائین گالری راه دارد. این دو گالری باریک و قرینه در ابعاد ۴۳ در ۵.۴ متر می باشد که به کمک نور تابیده شده از سقف مخاطب را به مرکز بنیاد لانجن هدایت می کند مساحت هر کدام از گالری ها ۴۳۶ متر مربع می باشد.

بنیاد لانجن در سال ۲۰۰۴ تکمیل شده و از آخرین کارهای به اجرا در آمده تادائو آندو می باشد.

در کل گالری لانجن را می توان با مشخصه های زیر تعریف کرد:

ترکیبی هنرمندانه از عناصر متضاد: آب - فولاد - بتن
استفاده از کانسبتی ساده و بکارگیری دو حجم خطی در پلان
بر قراری ارتباط بین داخل و خارج بنا به کمک حجم شیشه ای و دید از بین دیوار حلالی بتنی
سبک کردن وزن بصری حجم بتنی به کمک شیشه

خانه ایتو - تادائو آندو

Ito Housing

خانه ایتو از سری خانه هایی هست که تادائو آندو (معمار خود آموز ژاپنی) در سالهای اولیه کار خود آن را طراحی کرده است. چیزی که این خانه را از سایر خانه های آندو متمایز می کند استفاده از سیستم مدولار ژاپنی یا همان کن (استفاده از تاتامی مستطیلی با نسبت ۱ به ۲ به عنوان مقیاس ) می باشد.

این سیستم مدولار ژاپنی به خوبی در پلان . نما و حجم بنا قابل لمس است. این ساختمان نمونه خوبی از استفاده کن در ساختمانهای جدید ژاپن می باشد.

منبع:www.mihrab.blogfa.com

+ نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم دی 1386ساعت 10:30 توسط ملیحه برومند |

ترسیم خط و دایره در راندو

کروکی و راندو به طور کلی مجموعه ای از خطوط ما را تشکیل می دهند که این خطوط بیانگر قدرت و درک فضایی ما از حجم مورد ترسیم است. پس تمرین خط کشیدن را می توان از پایه ترین تمرینها در شروع به کار کروکی و راندو دانست

هنگام خط کشیدن باید به

در کروکی ما پاره خط داریم یعنی خط ما دارای آغاز و پایان است. (اثر خودنویس)

اول نقطه بعد پاره خط ترسیم شود

حداکثر خطا در رسیدن نقطه ها به هم ۱ سانتی متر باشد

هر خط تنها یک بار ترسیم شود

هنگام کشیدن خطوط باید دو سر کاغذ خود را طی کنید و نه کمتر موارد زیر دقت داشت:

ترسیم دایره:

ترسی دایره به دست ما نحوه تسلط بر خودنویس را نشان می دهد و همچنین نحوه کشیدن قوسها (گنبد-مقرنسها و ...)

هنگام کشیدن دایره باید به موارد زیر دقت داشت:

گذاشتن نقطه مرکز و بعد ترسیم دایره

و یا یک مربع بکشید و خطوط قرینه آن را برای کمک گرفتن ترسیم کنید

هر دایره را تنها با یک خط می توانید اصلاح کنید

این تمرین ها را به قدری انجام دهید تا در کشیدن آنها مسلط باشید و چشم و دستتان هماهنگ با هم عمل کنند.

+ نوشته شده در شنبه یکم دی 1386ساعت 0:13 توسط ملیحه برومند |

اپرای سیدنی

اپرای سیدنی

قسمت اول

در جریان یکی از ارائه های خودم راجع به بنا های سر شناس دنیا قرعه به نام ساختمان اپرای سیدنی افتاد جالبه که بگم که در کل صفحات وب فارسی زبان فقط حدودا 19 خط مطلب به درد بخور در باره ی معماری این بنا پیدا می شه یعنی حتی کمتر از یک صفحه.پس وظیفه ی خود دانستم جزئیات بیشتری در باره ی این اثر بزرگ را در اختیار دوستداران هنر معماری قرار دهم.

از ميان 222 طرح ارائه شده برای ساختمان اپرای سيدنی؛ طرح معمار دانمارکی«جوئرن آتزن» (Joern Utzon) مورد تصويب قرار گرفت. جنبه های اقتصادی ؛خلاقيت و انقلابی بودن طرح موجب پيروز شدن طراح شدند و همين جنبه های طرح؛ ساختمان اپرای سيدنی رابه يکی از شاخص ترين کارهای معماری دنيا تبديل کردند. ايده «آتزون» اين بود که ساختمانی بسازد که آينه تمام نمای بادبان های کشتی ها ؛امواج اقيانوس و نماد واضحی از صدف های دريايی باشد

از آنجا که طرح اوليه از نظر جنبه های سازه ای آن قابل اجرا نبود ؛ در سال 1959هنگامی که مرحله اول ساخت آغاز می شد ؛ شکل صدفی بام ها تغيير يافت .مرحله دوم اجرا در سال 1962 با طرح جديد مهندسی سقف های صدفی شکل شروع و تا 1967 ادامه يافت .

اپرای سيدنی پس از 14 سال عمليات اجرايی ساخته شد ؛ ساختمان اپرای سيدنی به دليل آکوستيک قوی آن ؛ که امواج صوتی را در کمتر از 2 ثانيه مستهلک می کند ؛ شهرت دارد .

تحليل فضايي ساختمان اپرای سيدنی

در حقيقت ما قبل از وارد شدن به يک ساختمان بايد مسيری را طی کنيم تا به ورودی آن برسيم و اين اولين مرحله در سيستم سير کو لاسيون است .

نمایش برشی از ساختمان

نمایش سایت پلان

تعريف مسير مارپيچ :مسير حلقه ای راه رسيدن را طولانی تر می کند و به دليل حرکت پيرامون محيط يک ساختمان فرم سه بعدی آن تآکيد ويژه ای دارد وقتی به سوی بنا حرکت می کنيم ورودی آن ممکن است بارها ديده شود و يا تا انتهای مسير از ديد ما پنهان بماند . در اپرای سيدنی مسير رسيدن به بنا مارپيچ می باشد و همين طور از جلو .

تعريف مسير از جلو: مسير دسترسی به بنا از جلو : جهت ورودی ساختمان را در امتداد مسيری محوری و مستقيم نشان می دهد و مقصد نهايی ديد در مسير رسيدن به بنا کاملا مشخص است چهره کاملی از ساختمان و يا نمای دقيقی از ورودی آن .

در ساختمان اپرای سيدنی مسير تردد از گونه ( مار پيچ) شکل می باشد .

ورودی ساختمان اپرای سيدنی از نوع پيش آمده بود يعنی سطح بيرونی يا سقف بنا به صورت بالکنی ورودی بنا را احاطه کرده است و ديواری شيشه ای جدا کننده ی فضای بيرونی و داخلی ساختمان می باشد . ورودی ساختمان بالاتر از سطح؛ صفر صفر زمين قرار گرفته و در کل خود ساختمان با ارتفاع نسبت و سطح صفر صفر بنا شده و همين امر باعث قرار گرفتن يک سری پله در جلدی هر يک از ورودی ها شده است.

همانطور که قبلا گفته شده مسير اصلی دسترسی به اين بنا مسيری مارپيچ گونه می باشد اين مسير در کنار دريا انتخاب شده تا بازديد کنندگان از اين بنا ديد کاملی از طرح بنا که عمدتاً برونگرا بوده واز معماری اين ناحيه تبعيت داردداشته باشند وهمين طور از مناظر دريايی که ايده ی اصلی اين ساختمان نيز برگرفته از آن می باشد ديدن کنند و اين کار در نگاهی کلی ابتکاری جالب می باشد که مسير رسيدن به بنا را نيز مسيری مفرح و بازديد کننده را با کليت اجتماعی – فرهنگی و معماری بندرسيدنی آشنا کرده و ساختمان را درمعرض نمايش بازديدکننده قرار می دهد (يعنی با يک تير دو نشان زدن .)

نگاهی به سیرکولاسیون اپرای سیدنی

قسمت دوم:

مزيت های مسيرهايی که از کنار فضاها عبور می کنند .

1- تماميت و يکپارچگی همه فضاها حفظ می شود

2- وضعيت مسير انعطاف پذير است .

3- می توان از فضا های واسطه برای متصل کردن فضاها و مسيرها استفاده کرد .

تعريف از شکل کلی نمای بنا ( بحثی بر برونگرای اپرای سيدنی )

برای روشن تر شدن بحث ابتدا بايد گفت :

به هر حرکتی که از الگويی تکرار شونده از عناصر يا نقوش به صورت منظم يا نا منظم تکرار شده باشد ؛ ريتم گفته می شود . اين ريتم می تواند ناشی از ديد ما باشد که به دنبال عناصر تکراری ترکيب می رود ويا ناشی از جسم ما که به دنبال عبور کردن از يک توالی فضايی است . ضمنأ ريتم شامل نظريه ی بنيادی تکرار هم می باشد که در معماری برای سازماندهی فرم ها و فضاها مورد استفاده قرار می گيرد . تقريبأ همه انواع ساختمان ها از عناصری که به طور طبيعی تکرار شوند هستند , ساخته می شوند . نظير تکرار تيرها و ستون ها – دهانه های سازه ای تکراری و... عناصر موجود در يک ترکيب نا منظم ؛ بر طبق موارد زير گروه بندی می شوند .

نزديکی يا مجاورت آن ها نسبت به هم ويژگی های بصری مشترکی که آنها با هم دارند اصل تکرار برای سازمان دهی عناصر تکراری در يک ترکيب از هر دو مفهوم بصری که دربالا گفته شد استفاده می کند .در ساختمان اپرای سيدنی از اين ويژگی معماری استفاده شده است و تکرار يکی از ويژگی های بارز اين بنا می باشد که {همانند موج های دريايی توالی دارد.} در ساختمان اپرای سيدنی از توالی غلاف ها برای به وجود آوردن فضاها استفاده شده است

+ نوشته شده در جمعه سی ام آذر 1386ساعت 23:25 توسط ملیحه برومند |

عبدالعزيز فرمانفرمائيان:

بیوگرافی:

عبدالعزيز فرمانفرمائيان متولد سال ۱۲۹۹ تهران.
دانش آموخته رشته معمارى از دانشكده هنرهاى زيباپاريس (بوزار).
بنيانگذار نخستين دفتر «مهندسين مشاور» در مقياسى ملى و بين المللى ۱۳۳۳.
تدريس كوتاه مدت در دانشكده هنرهاى زيبا دانشگاه تهران دهه ۳۰.
طراحى و اجراى بسيارى از بناهاى معروف و ماندگار معمارى معاصر به تنهايى يا با همكارى معماران و ديگر دفاتر معمارى ايرانى و خارجى.
يكى از پل هاى اصلى ارتباط معماران ايرانى وخارجى.
شهرسازى در كرج، كرمان، اصفهان وتهران.
تهيه نقشه طرح جامع شهر تهران با همكارى «ويكتور گروئن» آمريكايى با نظر به تأمين يك نظام توسعه عناصر جديد متناسب با فرهنگ ايرانى، حل مشكلات موجود با پیش بینی ۵ میلیون نفر جمعیت.
طراح موزه فرش تهران، كاخ نياوران، كاخ مادر سعدآباد، مسجد دانشگاه تهران و ...
عرضه و معرفى فناورى پيشرفته در بلندمرتبه سازى با روش هاى ضد زلزله
اداره همزمان دو دفتر معمارى و شهرسازى درايران و يونان (تهران و آتن)
فعاليت گسترده در زمينه ساختمانهاى ادارى، مسكونى، بهداشتى و درمانى، فرودگاهى، مذهبى، صنعتى، فرهنگى، تجارى و تأسيسات شهرى.

فرمانفرمائيان جزو نخستين نسل از معماران تحصيل كرده ايرانى در خارج از كشور نيز به حساب مى آيد. جزو كسانى كه در پاريس و در دانشكده «بوزار» تعليم ديده اند و به گسترش آموزه هاى كلاسيك اين دانشكده در ايران آن دوران پرداخته اند. به همين خاطر هم مى توان از او به عنوان يكى از معماران نسل نخست معمارى مدرن و معاصر ايران نام برد.

به دليل اقتصاد راكد و ضروريات بازسازى پس از جنگ ، تنها توجهى نمايشى به معمارى و شهرسازى مى توانست صورت بگيرد. اين دوران تنها به پيدايش نمادهايى از يك هويت ملى روزافزون انجاميد: تصاوير گذشته اى افتخارآميز مانند آرامگاه هاى نوبنياد يا بازسازى شده دانشمندان، شاعران وقهرمانان ملى و تصاويرى كه بر نظامى نوين دلالت داشتند. مانند ميدان هايى با مجسمه نماد رهبرى ملى در مركز آن كه در همه جا به چشم مى خورد. بناهاى يادبود اين دوران، كه عمدتاً قبل از جنگ جهانى دوم ساخته شدند، اغلب كوچك و با طرح هايى هنرمندانه و اجراهايى خوب، گواه تحصيلات طراحان ايرانى در پاريس قبل از جنگ ... بودند. اين طراحان كه با آموزش هاى دانشكده بوزار به ايران بازگشته بودند، تحت سرپرستى معمار و باستان شناس فرانسوى، آندره گدار، اولين مدرسه آموزش معمارى معاصر ايران را در دانشگاه تهران پايه گذارى كردند.

بهترين توصيف ويژگى زيبايى شناسانه نظريه ها و نگرش هاى معمارانه براى بناهاى عمومى «يادمان هاى آريايى» است كه از اسليمى هاى اسلامى نيز بهره برده بودند. تنها فرودگاه مهرآباد اثر محسن فروغى و مشاوران سوئدى وى، ساختمان مجلس سنا در تهران اثر حيدرغيابى و ساختمان دفتر مركزى شركت ملى نفت ايران اثر عبدالعزيز فرمانفرمائيان توانستند نظر عموم مردم را كه به ناگاه با مقياس عملكرد، تكنولوژى و ساخت كاملاً متفاوتى روبه رو شده بودند به خود جلب كنند. گرچه اين بناها ساختمانهايى قابل توجه بودند، اما هرگز به سطح معمارى عالى نرسيدند.

(منبع مجله معمار)

اگرچه اين تحليل شتابزده و صورى هرگز به كام فرمانفرمائيان خوش نيامده و او را واداشته كه در آمريكا پاسخى مكتوب و مطبوعاتى بدان بدهد، اما درست بر چنين اساسى است كه مى توان از حضور فكرى و فلسفى و آفرينه هاى معمارى او ياد كرد و سخنى به ميان آورد. كسى كه بعد از فارغ التحصيلى از «بوزار» پاريس بلافاصله به ايران مى آيد و در دانشكده هنرهاى زيبا دانشگاه تهران با كسانى چون سيمون و فروغى مشغول به تدريس مى شود. مسجد دانشگاه تهران نخستين اثرى است كه او به طور رسمى از خود به جا مى گذارد. اثرى كه «هانرى استيرلن» در كتاب خود آن را در مقايسه با مساجد قديمى، نمادى از هنر ايرانى شمرده است. تدريس در دانشكده هنرهاى زيبا و كار در دفتر ساختمان دانشگاه تهران، نمى تواند پاسخگوى نيازهاى درونى و كنكاش هاى بيرونى اين معمار ايرانى باشد و بالاخره او را وادار به استعفا و به فكر تأسيس يك دفتر مهندسى مى اندازد. دفترى كه تا آن زمان در ايران وجود نداشت و جاى آن را خارجى ها پر كرده بودند. فرمانفرمائيان اما با روح جست وجوگرى كه دارد به تكميل تجربيات خود در اين زمينه مى پردازد و اقدام به تشكيل يك دفتر مهندسى در مقياسى ملى و بين المللى مى كند تا طرف قرارداد دولت ايران در پروژه هاى بزرگ ساختمانى باشد و درست به همين خاطر هم هست كه حالا ردپاى او را در جاى جاى اين شهر بزرگ (تهران) و در سازه هاى مهم بسيارى مى بينيم و مى يابيم.

او براى اين كار از مراجعه به منابع خارجى نيز دريغ نمى كند و ضعف پروژه هاى خود را بدين ترتيب برطرف مى كند. در يك چنين بستر بزرگى است كه بسيارى از معماران درجه يك آن زمان نيز شروع به تجربه اندوزى مى كنند و وارد بازار كار مى شوند. اين موضوع هم به خالى بودن عرصه باز مى گردد و هم به تعدد سفارش هايى كه فرمانفرمائيان مى گيرد و مى پذيرد. نسبتى كه با ورود و خروج وزارتخانه هايى چون آبادانى و مسكن و سازمانهايى چون برنامه و بودجه و ديگر سازمانها و ادارات مرتبط با موضوع ساخت و ساز دائم قبض و بسط مى يابد.

كامران ديبا در نوشته اى دفتر فرمانفرمائيان را به خاطر تعدد كادر فنى و كيفيت حرفه اى و قدرت انجام كار در زمان خود و در خاورميانه «بى نظير» مى شمرد و از جمله دستاوردهاى اين دفتر را «عرصه و معرفى تكنولوژى پيشرفته در ساختمان بلندمرتبه» مى داند كه «باروش هاى ضدزلزله محاسبه شده اند.» نمونه هاى اين بلندمرتبه سازى را هنوز مى توان در تهران و در چندين سازه شاخص ديد. دفتر مركزى شركت نفت، ساختمان وزارت كار، ساختمان وزارت كشاورزى، برجهاى سامان، برجهاى ونك پارك، ساختمان بانك اعتبارات ايران و... از اين جمله اند كه هنوز در بافت شهرى پايتخت خودنمايى مى كنند و در ميان ساختمانهاى بلندمرتبه نوساز مى درخشند.

به طورى كه مى توان در كارنامه او چه در سالهاى ۱۳۳۳ تا ۱۳۴۷ كه تنها كار مى كرد و چه در سالهاى ۱۳۴۷ به بعد كه دفاتر ديگرى را به همكارى گرفته بود طراحى و اجراى ساختمانهاى زيادى را با كاربردهاى گوناگون پيدا كرد. در اين گستره از طراحى ساختمانهاى ادارى و دانشگاهها و مدارس عالى گرفته تا موزه و هتل و كارخانه و برج و كاخ و مجموعه ورزشى، ترمينال فرودگاه و... يافت مى شود. كارهاى بسيار شاخصى كه از ميان آنها مى توان به كاخ نياوران، كاخ مادر در سعدآباد، كاخ محمودرضا پهلوى در سعدآباد، ترمينال حجاج و ترمينال مسافرى صدهزارمترى فرودگاه مهرآباد، موزه فرش تهران، پاويون ايران درنمايشگاه بين المللى مونترال (۱۹۶۷)، ساختمان پست تهران، ساختمان مركزى اداره تلويزيون ايران، استاديوم آزادى با درياچه، دانشكده كشاورزى كرج، ساختمان هاى دانشگاه تهران در اميرآباد، ساختمان بانك صادرات اصفهان، كارخانه داروپخش درجاده كرج، بيمارستان ۲۰۰تختخوابى براى ارتش در شمال تهران، نقشه جامع شهرتهران (با همكارى ويكتورگروئن)، دهكده خانه دركرج، كاخ پرنس خالد در رياض (عربستان سعودى) و دهها طرح اجراشده ساختمانى و شهرسازى ديگر اشاره داشت.

اين تصور اغلب بوده و به خاطر آمده كه برخى از بناهاى يادشده مى توانست با طراحى بهتر و دقيق تر به سطح بالاتر و والاترى ارتقا پيداكند.

البته اين فرض درخيلى موارد و دراستناد به بناهاى دولتى و يادمانى و شهروندى ديگرى كه در ادامه و به ويژه بعد از انقلاب ساخته شده و مى شوند، تا حدود زيادى بيرنگ و بى رمق مى گردد و اجازه مى دهد كه همچنان از آثار به جاى مانده از دفتر فرمانفرمائيان و ديگر معماران پيشگام و پيشرو معاصر به بزرگى و عظمت يادكنيم. چه گام برداشتن در زمانه و زمينه اى خالى، اگرچه هميشه خطر بدعت گذارى و تحميل سليقه هاى شخصى و مشخص را با خوددارد، اما بسيارسخت تر از هر آغاز و احياناً جبرانى است و اين به ويژه در معمارى قرن بيستم غرب به اثبات رسيده و در لايه لايه آن نمود يافته است.

عبدالعزيز فرمانفرمائيان چنان كه كامران ديبا از او نقل مى كند كارش را در گاراژ پدرش و با طراحى منازل شخصى براى اقوام و دوستان آغاز مى كند و براى فرار از اين تنگنا، خود داوطلب درخواست از دولت براى طراحى و ساخت بناهاى دولتى و عمومى مى شود. كارى كه رفته رفته هم پايه اى براى دفاتر «مهندسين مشاور» مى شود و هم عرصه را براى ورود معماران جوان و ايرانى به بازار ساخت و سازهاى كلان باز مى كند و هم زمينه اى مى شود براى رسميت يافتن و به رسميت شناختن نظام معمارى و مهندسى كه در دهه پنجاه مى رفت با معمارى معاصر غرب همراه شود.

منبع:www.mihrab.blogfa.com

+ نوشته شده در جمعه سی ام آذر 1386ساعت 23:17 توسط ملیحه برومند |

رنزو پیانو

Renzo Piano

رنزو پیانو در سال ۱۹۳۷ در شهر جنوا ایتالیا در خانواده ای معمار به دنیا آمد. پدر برادر و چهار عمو او همگی پیمانکا ساختمان بودند. هنگامی که دانشجوی معماری در دانشگاه پلی تکنیک معماری میلان بود مرتبا از پروژه های ساختمانی پدرش بازدید می کرد که این بازدیدها تجربه او را از نظر فنی و کاربردی تا حد زیادی بالا برد.

دفتر فنی و کارگاه رنزو پیانو در سال ۱۹۸۰ در پاریس و جنوا ایتالیا شروع به کار کرد و اکنون تعداد ۱۰۰ مهندس-معمار و متخصصین دیگر در قسمتهای مختلف مشغول به کار هستند که همگی به ساختن ساختمانهای کارآمد و آزمودن ایده های طراحی رنزو پیانو معتقد هستند.

در حالی که کارهای او آمیخته با تکنولژی روز معماری می باشد ولی ریشه و اصل کارها به طور واضح نمایانگر فلسفه و معماری کلاسیک یونان است.

افتخارات او در مقام معمار عبارتند از :

عضویت افتخاری جامعه معماران آمریکا. ۱۹۸۱
مدال طلا از انستیتو ملی معماران بریتانیا. ۱۹۸۹
جایزه cavaliere di croce از هیئت دولت ایتالیا. ۱۹۸۹
جایزه کیوتو ژاپن. ۱۹۹۰
عضویت افتخاری دانشکده هنر و تحقیقات امریکا. ۱۹۹۴
معرفی شدن سفیر حسن نیت معماری از طرف یونسکو. ۱۹۹۴
جایزه میکل آنژ. ۱۹۹۴
جایزه اریز موز هلند. ۱۹۹۵
جایزه معماری پریتزکر کاخ سفید. ۱۹۹۸
معمار دانشکده ملی سن لوکا ایتالیا. ۱۹۹۹
مدیر کل مرکز ملی de la legion dhonneur فرانسه. ۲۰۰۰
سلطان معماری ونیز. ۲۰۰۰
جایزه لئوناردو ایتالیا. ۲۰۰۰
جایزا وکسنر مرکز هنر وکسنر کلومباس آمریکا.۲۰۰۱
کلیسای پادره پیو
محل: ایتالیا

معمار: رنزو پیانو

     دراین کلیسا زائران در امتداد مسیر پیاده رویی مستقیم و طولانی وشیبداربامناطقی تراس بندی شده به صورت باغ های گسترده در اطراف آن به محل کلیسا هدایت می شوند.این مسیر با تاقِِ ورودی درجهت کلیسا وصلیبی بزرگ تقریباً به بلندی 40 متر که به مثابه کانون ورودی به نظر می رسد؛همسو شده است.9 ستون اول میدان جلوی کلیسا که ارتفاع آنها به 25 متر می رسد،بار هشت زنگی را که برجِ زنگ اصلیِ کلیسا را تشکیل می دهند،تحمل می کنند.

    در این طرح رنتزو پیانو،محل عابدان به شکل حلزونی عظیم-طرحی مرکب ازسه چهارم دایره که شعاع آن به طور یکنواخت کاهش می یابد پوشیده شده است. مواد آن که برای بیان سادگی و صلابت انتخاب شده اند، ازسنگ و چوب وشیشه محلی اند. پوستۀ بسیار بزرگ سقف از جنس ورق مسِ که ازپیش زنگار بسته، زیر ساختاری باربر از چوب و سنگ آهک دارد.

    این زیرساخت باربر، مرکب ازدو ردیف تاق سنگیِ متقابل است که به صورت دایره ای شکل چیده شده اند. در مجموع 21 تاق از این دست وجود دارد که حلقۀ داخلی و خارجی ای را بوجود می آورند. که تاقهای حلقۀ خارجی بازنمود نسخۀ کوچک شدۀ تاق های حلقۀ داخلی اند. تاق های حلقۀ داخلی از مرکز سه چهارم دایره، محلی که محراب واقع شده است، آغاز می شوند.

    از آنجا که دهانه های تاق ها به طور یکنواخت کاهش می یابد، لذا با کاهش شعاع دایره، شکل مارپیچی به وجود می آید که یادآور صدف حلزون است. این ساختار شعاعی که به بخش هایی با گنجایش 300-400 صندلی تقسیم شده، تجمعِ حتی المقدورنزدیک به محراب را موجب می شود.

    این ساختار تاقی شکل همراه با سیستم ساختاری ثانوی ازجنس چوب، وزن سقف چوبی راتحمل می کند. برای بازی لازم به هنگام زلزله، کابل های فولادی بین تاق ها کشیده شده اند. منطقه ای که با شکل سه چهارم دایره محصورشده، رأس میدان مثلثی شکلی را تشکیل می دهد که رو به پایین به سمت ورودی شیبدارمی شود. پنجرۀ شیشه ای رنگیِ بزرگی که در زیر تاق سنگی کار گذاشته شده است، ورود نور به کلیسا را فیلتره می کند.

    پیاده رو که با اسلب هایی از جنس همان سنگ تاق ها مفروش شده، کلیسا وحیاط ورودی را به یکدیگر متصل می سازند. این سنگفرش تا درون سالن ادامه پیدا می کند و بدین لحاظ تفکیک گذر از حیاط ورودی به فضای داخلی را ازبین می برد. حیاط ورودی تا 30 هزارنفر را در خود جای می دهد.
کتابخانه مورگان - رنزو پیانو

The Morgan Library

    کتابخانه مورگان توسط آقای پیر پونت مورگان در سال ۱۹۰۶ در شهر نیویورک تاسیس شد. بخش قضایی آن در سال ۱۹۲۴ تاسیس و برای بازدید عمومی بازگشایی شد. و توانست به مرکز و مرجعی برای مطالعه دانشجویان حقوق تبدیل شود.

    به تازگی بخشی دیگر در آن تاسیس شده است که به عنوان موزه حقوق در شهر نیویورک فعالیت می کند و مورد استقبال علاقه مندان خود قرار گرفته است. ساختمان قدیمی این کتابخانه با توجه به کارکرد آن توانسته است تبدیل به موزه "دوره تجدد خواهی ادبی و قضایی" آمریکایی شود.

    مسئولین این کتابخانه برای دمیدن روح دوباره به کتابخانه و پیوند آن دوران گذشته آمریکایی با عصر جدید آمریکا به رنزو پیانو ماموریت دادند تا این هماهنگی و اتصال را بر قرار کند.

    قدم اول رنزو پیانو در ورودی کتابخانه خودنمایی می کند سازه ای از جنس فولاد و شیشه که تمامی نمای پشت خود را در بر می گیرد و در نقطه دید مخاطبان خود قرار می گیرد. این سازه تا درون تالار و لابی ورودی کشیده می شود تا افراد را تا داخل کتابخانه همراهی کند.    بخش بعدی مدخلی بین دو فضای لابی ورودی و ساختمان (سالن) کناری آن است که توسط رنزو پیانو ایجاد می شود که جنس آن از شیشه شفاف می باشد.    مرحله سوم کار رنزو پیانو سقف ها و دیوارهای لابی (ورودی) بودند که تماما از شیشه شفاف ساخته شدند که دید کاملی به محیط خارج خود داشتند.

    رنزو پیانو کار خود را از ورودی بنا آغاز کرد و به سعی کرد مخاطب خود را از دریچه تکنولژی و مدرنیته به داخل ساختمان کتابخانه ببرد. ورود به دنیای قدیم از راه تکنولژی و فن. این نگرش را می توان در سبک کار او یعنی معماری "های-تک" (تکنولژی برتر) و نوع نگرشی که به دنیای معماری با ساختمان ژرژ پمپیدو وارد کرد دید.

    رنزو پیانو سعی کرد تا مصالحی مانند شیشه و فولاد را به عنوان نماینده عصر تکنولژی در برابر دیوارهای آجری و قطور قدیم کتابخانه قرار دهد و مخاطب را در میان این تضاد رها کند. شیشه در برابر آجر . محدودیت دید دیوارها در برابر دید باز دیوارهای شیشه ای و لطافت شیشه در برابر زمختی آجر.

    نکته دیگر در کار رنزو پیانو استفاده از سقف کاذبی از جنس استیل و شیشه است که تمامی کتابخانه را حتی سالن مطالعه را در بر می گیرد. گویی عصر تکنولژی در کالبد کتابخانه وارد شده است و تمامی اندیشه ها حتی در سالن مطالعه را تحت تاثیر خود گرفته است.
منبع:www.mihrab.blogfa.com

+ نوشته شده در جمعه سی ام آذر 1386ساعت 23:13 توسط ملیحه برومند |

دادائیسم:

جنبشی که از سال 1915 تا 1922 یعنی فاصله ی زمانی از هم گسستن کوبیسم تا ظهور سوررئالیسم شکوفا شد و صحنه ی منفی و مقدمه ای را برای دومین جنبش شکل داد به طور همزمان در زوریخ نیویورک و پاریس ظهور یافت.بی طرفی سوئیس در جنگ جهانی اول موجب تبدیل آن کشور به جزیره ی امنی برای تبعیدیان سیاسی و انواع آشوبگران شد. در میان این دسته ی اخیر شاعر رومانیایی تریستان تزارا مجسمه ساز فرانسوی هانس آرپ و نویسندگان آلمانی هوگوبال و ریچارد هولزبنک داشتند. جنبش دادا در فوریه 1916 شکل گرفت یعنی زمانی که این 4 هنرمند که پیش از آن هم با هم آشنا بودند کافه ی ولتر را در زوریخ تاسیس کنند. این مکان که خود باشگاهی برای هنرمندان شده بود مجهز به یک صحنه نمایش و سالن نمایش بود و مکان برگذاری مجموعه ی بیشماری از سخنرانی ها و فعالیت های هیجانی و تبلیغی شد.معروف است نام این مکتب توسط تریسان تزارا وبا گذاشتن قلم خود بر روی کلمه ای از فرهنگ لاروس پیدا کرده است.مکتب دادا را زاییده ی نومیدی و اضطراب و هرج و مرج می دانند که از ویرانی و آدمکشی و بیداد جنگ جهانی اول ناشی می شود. به بیان دیگر دادائیسم زبان حال کسانی است که به ثبات و دوام چیزی امید ندارند و چیزی ری در زندگی محکم و پابرجا نمی بینند . شاید غرض پیروان این جنبش نووعی طغیان باشد بر ضد هنر اخلاق و اجتماع زمانه شان. واکنش آنها به این اوضاع نابهنجار همراه با طنزی گزنده بود که گویای عقاید نهیلیستی و آنارشیستی آنها بود. تاکید آنها بر غیر منطقی و پوچ بودن و نیز اهمیت تصادف در خلق اثر هنری به طور اغراق آمیز تاکید می شد. این نگرش در نحوه ی نامگذاری جنبش هم مشهود است که خود نمودی است از موضع ضد عقلی جنبش. هنرمندان دادا در کاربرد لودگی و مسخره بازی و رفتار هیجان انگیز راه افراط پیمودند تا بدین ترتیب بتوانند آسوددگی خیال عموم مردم را که با ارزش های سنتی زندگی می کنند بر هم زنند.دادا در آغاز ظهور خود فاقد سبک یا زیبایی شناسی هنری خاصی بود. روش ها و بیانیه های آنها دین زیادی به فوتوریسم داشت. اما جنبش فاقد خوش بینی سبعانه و تبعیت از اصول ماشینی شدن بود که نیرو های برانگیزاننده ی فوتوریسم بودند. در زمینه ی نقاشی آرپ مخصوصا تلاش زیادی کرد تا روش منتاژ و کلاژ سبک کوبیسم را گسترش دهد اما فرم های کهن الگوی داد. احتمالا شعرهای بی مفهوم و اشیاء آماده بودند. روش های ابداعی دادا با تصادف و اتفاق همراه بود که مورد توجه سوررئالیست ها واقع می شود. به همین ترتیب سبک های اکسپرسیونیسم انتزاعی و هنر ذهنی ریشه در دادا دارند.اگر چه واکنش دادائیست ها نسبت به دنیای در حال جنگ و ویرانی حالتی جنون آمیز عصبی و آنارشیستش بود ولی برخی بر این عقیده اند که آنها از همان ابتدا هدفی جدی و تلاشی مفرط برای یافتن یک بینش و محتوای نوین از خود نشان دادند.دادئیست ها با ارائه ی طنز جنون آمیزشان در صدد بودند تا مجددا سنتها و مفروضات و قوانین و شالوده های منطقی و حتی مفاهیم مربوط به نظم به هم پیوستگی و زیبایی را با نگاهی انتقادی بررسی کنند. دادئیست ها احساس می کردند که عقل و منطق کار را به جنگ جهانی کشانده است و تنها راه رستگاری از طریق هرج و مرج سیاسی رجوع به عواطف طبیعی و کشف و شهود و دوری گزینی از عقل است. چشم انداز آنها از یک جهت بازگشتی بود به نیاز باطنی و معنویت در هنر کاندینسکی اما باید اعتراف کرد دست کم دادا در آغاز منفی و بدبینانه بود.هنرمندان دادائیست زوریخ با هر برنامه ی یا هر جنبشی که احتمالا به بیان چیزی بپردازد که معرف سبک مشترک یک گروه به هم پیوسته باشد به شدت مخالفت می کردند با این همه 3 عامل کوشش های آنها را شکل می داد: (موسیقی-سر و صدا) و (همزمانی) و ( تصادف). عامل اول را از فوتوریست ها به عاریه گرفته بودند.همزمانی را از کوبیسمو تصادف را که وجه مشترک همه ی آثار هنری است با قدرت و تاکید بیشتری مورد توجه قرار دادند. با پایان جنگ و پراکنده شدن هنرمندان دادائیسم زوریخ رو به افول نهاد.از هنرمندان برجسته ای که با این جنبش همراهی کردند می توان پیکابا,مارسل دوشان, من ری, آلفرد اشتیگلیتز و ادوارداستایکن و ماکس ارنست اشاره کرد.در مجموع باید گفت که جنبش دادا با حرکت عصیانگرایانه و سنت شکنانه ی خود راه رابرایپیشروان عرصه ی هنر و زمینه را برای ظهور سبکهای هنری بعدی و به ویژه سوررئالیسم آماده ساخت.

+ نوشته شده در جمعه سی ام آذر 1386ساعت 21:48 توسط ملیحه برومند |

o از دیدگاه زیگفرید گیدیون، راز خلاقیت در معماری هر دوره‌ای در سه رکن نهفته است. آیا می‌دانید این سه رکن کدامند؟

þ ۱. صاحب‌کار هنرشناس

2. استادی برخوردار از شخصیت و استعداد که بداند چگونه قریحه شاگردان خود را بیدار کند.

3. شاگردانی که بهترین استاد را برای پرورش قریحه خود انتخاب کنند.

o لوکوربوزیه در دهه 20 میلادی، دو کتاب بسیار مهم به رشته تحریر درآورد که اولی را می‌توان منشور بینش مدرن در معماری و دومی را منشور بینش مدرن در شهرسازی به شمار آورد. آیا می‌دانید این دو کتاب کدامند؟

þ ۱. به سوی یک معماری نوین، 1923

2. شهر آینده، 1924

o آیا می‌دانید کدام‌یک از سبک‌های معماری معاصر، معماری نئوباروک نیز نامیده می‌شود؟

þ معماری فولدینگ؛ در معماری باروک سبک‌های یونانی، رومی، شرقی، رومانسک، گوتیک و کلاسیک روی یکدیگر تا می‌شوند و کالبد بنا و طرح مواج دیوارها نسبت به شرایط انعطاف‌پذیرند. در معماری فولدینگ نیز انعطاف‌پذیری احجام و سطوح مختلف توسط تکنولوژی جدید که همان رایانه است، انجام می‌شود.

o آیا می‌دانید معمار هر یك از ساختمان‌های زیر كیست؟

الف. کلیسای زیارتی نوتردام دوئو، رونشان

ب. ساختمان سیگرام، نیویورک

ج. کلیسای نور، اوزاکا

د. کتابخانه عمومی سیاتل

þ الف. لوکوربوزیه

ب. میس ون‌درروهه

ج. تادائو آندو

د. رم کولهاس

o آیا می‌دانید این سخن از كیست؟ «کمتر خسته‌کننده است.»

þ رابرت ونتوری

(بر گرفته از سایت زروان)

+ نوشته شده در جمعه سی ام آذر 1386ساعت 15:51 توسط ملیحه برومند |

خانه ی بروجردیها

بروجردیها, خانه مجموعه ساختمانی زیبا و باشکوه در جنوب شرقی شهر کاشان . این بنا را که از نظر خصوصیات محلی و عناصر معماری و تزیینات داخلی از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است معمار استاد حسین حسینی برای سکونت یکی از بازرگانان کاشان به نام حاج سیدجعفر نطنزی ساخته است . آغاز احداث بنا در 1292 و پایان آن 1310 بوده است . احتمالا به دلیل اینکه این بازرگان از بروجرد کالا وارد می کرده این ساختمان به خانة بروجردیها معروف شده است (فرخ یار ص 47). این بنا در اواخر سلطنت پهلوی بر اثر بی توجهی ساکنان آن رو به انهدام می رفت اما پس از ثبت در فهرست آثار تاریخی تعمیر و بازسازی شد و اینک کاربرد فرهنگی ـ اداری دارد.

خانة بروجردیها در زمینی به مساحت تقریبی 700 1 مترمربع ساخته شده و مشتمل است بر دو ورودی اصلی و فرعی هشتی راهرو حیاط تابستان نشین زمستان نشین آشپزخانه حیاطهای سرپوشیده در اطراف و زیرزمینی وسیع .

ورودی اصلی در شمال ساختمان واقع شده و بویژه به سبب نحوة اتصالی که میان خانه و کوچه پدید آورده به شکوه ساختمان افزوده است . دیوارهای آن تا ارتفاع معینی تنها با گچ پوشیده شده و ساده است اما سقف آن تزییناتی برجسته دارد. در دیوارهای ورودی سکه هایی تعبیه شده که با مقرنس کاری گچی به طاق نمای اصلی سقف متصل می شود. ورودی از طریق در چوبی بزرگی با کنده کاریها و گل میخهای متعدد و دو کوبه که بر پاشنة سنگی می چرخد به هشتی راه می یابد. هشتی پس از ورودی اصلی است و گنبدی آراسته به کاربندیهای بسیار زیبا دارد که در مرکز آن نورگیری تعبیه شده و از طریق دری مشابه در اصلی که روبروی آن قرار گرفته به حیاط راه می یابد. بیش از نیمی از مساحت زمین به حیاط اختصاص دارد. معبر ورودی حیاط دالانی است غلام نشین با تزییناتی چندضلعی و هلالی و راهروی پیچ دار با سقفی که در آن نورگیرهایی تعبیه شده است . در وسط محور طولی حیاط حوض بزرگی با سنگ سیاه تراش خورده و پاشوهایی در اطراف قرار دارد که آب آن از قنات نصرآباد تأمین می شده است . در جانب چپ و راست حوض نیز چهار باغچه به چشم می خورد.

تابستان نشین که مهمترین و اصلیترین بخش خانة بروجردیهاست مقابل ورودی اصلی و پشت به قبله واقع شده است و قوس بزرگ نمای آن که در تمام خانه های اعیانی قدیمی کاشان دیده می شود احتمالا تقلیدی است از طرح مثلث در نمای معماری اروپایی که تحت تأثیر معماری ایرانی به صورت منحنی در آمده است . در داخل محدودة قوس گچبریهای برجسته متأثر از تزیینات روسی مانند سماور و قوری به چشم می خورد. تابستان نشین شامل دو اتاق تالار اصلی دو سرپوشیدة فرعی یک سرپوشیدة اصلی دو گوشواره یک شاه نشین و تالار طنبی است . در مرکز آن گنبدی با نورگیرهای زیبا و تزیینات مقرنس کاری قرار دارد. ایوان اصلی در محور تقارن تابستان نشین پس از حیاط عامل دوم در تقسیم فضا و برای استفادة ساکنان در فصل گرما است . در دو جانب ایوان و تالار طنبی راهروهای ورودی و اتاقهای نشیمن قرار گرفته اند که چشمگیرترین آثار تزیینی در همین قسمت به کار رفته است .

زمستان نشین در شمال مجاور راهرو ورودی و مشتمل بر یک اتاق یک شاه نشین پنج در با گچبریهای زیبا و ایوانی وسیع و آفتابگیر است . در قسمت شرق مشتمل بر سه اتاق سه در در حدفاصل زمستان نشین و تابستان نشین است که از راهروهایی مشترک به یکدیگر راه می یابند. سقف اتاقها مسطح و فاقد تزیینات است . قسمت غربی زمستان نشین نیز با دو اتاق کوچک به همراه فضایی سرپوشیده قسمت شمالی و جنوبی بنا را به هم می پیوندد. آشپزخانة وسیع با طاقچه ها و صندوقخانه و انباری در شمال و سمت راست مجموعه واقع است و از راهروی باریک بدان راه می یابند. از زیرزمین که در زیر سه بخش شمالی و جنوبی و غربی قرار دارد بیشتر به عنوان سرداب و انبار و فضای خدماتی استفاده می شده است .

سازندگان این بنا در تزیین سقفها و دیوارها با استفاده از ترکیب خاک رس نرم و کاه الک کرده و کاهگل اخری ' دقت و ظرافت بسیاری به خرج داده اند. در دیوار شاه نشین تصاویری از شاهان قاجار به شیوه ای متأثر از نقاشی اروپایی ترسیم شده است . روی بعضی دیوارها مناظری با رنگ آبی کشیده اند که هیچکدام اصالت ایرانی ندارند لباس اشخاص کاملا اروپایی است . با این حال قدرت و نفوذ معماری ایرانی بویژه در قسمت جنوبی بنا تزیینات قسمتهای دیگر را تحت الشعاع قرار داده است .

منابع : علاوه بر مشاهدات مؤلف رجوع کنید به زندگی جدید ـ کالبد قدیم : گزیده ای از بناهای با ارزش تاریخی تهران 1372 ش ج 1 تصاویر ص 54ـ59 حسین فرخ یار نگاهی به بناهای تاریخی کاشان ] بی جا تاریخ مقدمه 1370 ش [ ص 48ـ50 حسن نراقی آثار تاریخی شهرستان کاشان و نطنز تهران 1374 ش ص 208ـ209.

+ نوشته شده در جمعه سی ام آذر 1386ساعت 15:46 توسط ملیحه برومند |

سید هادی میرمیران

سيدهادي ميرميران به سال ۱۳۲۳ در قزوين به دنيا آمد. در سال ۱۳۴۷ از دانشكده هنرهاي زيباي دانشگاه تهران فارغ التحصيل شد.

فعاليت حرفه اي اين هنرمند معمار تقريباً به سه دوره مساوي تقسيم مي شود :

در فاصله ۱۳۴۷- ۱۳۵۷ او در شركت ملي ذوب آهن ايران، در اصفهان سرپرست كارگاه معماري واحد طراحي و شهرسازي بوده و مسئوليت تهيه و اجراي طرح هاي متعددي را در زمينه مجموعه هاي مسكوني، بناهاي عمومي و طرح هاي شهري در شهرهاي جديد الاحداث پولادشهر، زيرآب و زرندنو به عهده داشته است.
از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۷ ضمن ادامه فعاليت در ذوب آهن، با شركت خانه سازي ايران و اداره كل مسكن و شهرسازي اصفهان همكاري كرده است.
در شركت خانه سازي ايران مسئوليت سرپرستي واحد طراحي و در اداره كل مسكن و شهرسازي اصفهان مسئوليت تهيه طرح جامع شهر اصفهان و «طرح منطقه شهري اصفهان» با او بوده است. او در اصفهان براي اولين بار- در حوزه رسمي شهرسازي كشور- مفهوم «منطقه شهري» را به طور جدي مطرح كرد و با ارائه بسيار درخشان طرحي موفق، در فرآيندي سخت و طولاني از جلسات بررسي و تصميم گيري در كميته فني شوراي عالي شهرسازي و معماري ايران، توانست ضرورت توجه به مناطق شهري، كشور را به منزله عرصه هايي مشخص، مجزا و مستقل در «حوزه مديريت و برنامه ريزي شهري» نشان دهد.
از سال ۱۳۶۷ نيز ميرميران به عنوان مؤسس و مديرعامل شركت مهندسان مشاور نقش جهان پارس به كار در زمينه شهرسازي و معماري ادامه داد. طي اين دوره تهيه طرح هاي متعدد شهري به ويژه چند طرح بسيار موفق براي احياي مجموعه كريمخاني شيراز، احيا و بهسازي مجموعه ميدان كهنه و مسجد جامع عتيق اصفهان و بدنه سازي خيابان چهار باغ اصفهان و نيز شركت پيگير و فعالانه او در تمامي مسابقات مهم معماري داخلي- و يك مسابقه بين المللي- و موفقيت چشمگير او در اغلب اين مسابقات به عنوان برنده، همچنين كسب رتبه اول جايزه بزرگ معمار سال ۱۳۸۲ براي ساختمان كانون وكلاي تهران و رتبه دوم جايزه معمار سال ۱۳۸۰ براي مجتمع فرهنگي- ورزشي رفسنجان و دريافت نشان فرهنگ و هنر او را به عنوان چهره شاخص و سرشناس معماري و شهرسازي معاصر ايران مطرح كرد.

مرحوم ميرميران معماري ايران را يكي از برجسته ترين هاي تاريخ معماري جهان مي دانست و علاقه وافري به اين معماري داشت. او در يكي از گفت وگوهايش در اين باره گفته است: «من شيفتگي زيادي به معماري ايراني دارم و براي آن ارزش بسياري قائلم. معتقدم در تاريخ معماري جهان، اگر معماري ايران يكي از برجسته ترين اجزا نباشد، از برجسته ترين هاست. چون اولاً تداوم دارد. يعني معماري ايران در دوران قبل از هخامنشيان تا اواخر دوره قاجار به هم پيوسته است. قطع و انفصال ندارد. در همه اين دوره ها هم نمونه هاي مهمي داشته كه در تاريخ معماري جهان اثر گذاشته است. مثل تخت جمشيد، ايوان مدائن، مقبره سلطانيه و ...
... بشر بايد بتواند به هنر معماري دلخوش باشد. معماران هم بايد چيزهايي بسازند كه دلخوشي بياورد... معماري معمار مهم است، باقي امور را ديگران هم مي توانند انجام دهند. لوكوربوزيه حتي كشتي هم طراحي مي كرد.
ويژگي او اين بود كه هميشه تلاش مي كرد چيز جديدي به وجود آورد، چيز تازه اي خلق كند. ما بايد همين را از او ياد بگيريم.بيشتر از معماري لوكوربوزيه بايد معماربودن را از او ياد بگيريم. منظور من اين نيست كه همه بايد لوكوربوزيه باشند. هزاران نفر بايد بتواند ساختمانهاي خوب بسازند. در ميان آنها ده نفر هم معمار خوب مي شوند. هر كدام كه استطاعت خلاقيت داشته باشد.

ايرج اعتصام در روز مراسم تشييع پيكر مرحوم ميرميران تأكيد كرد كه عشق و احترام ميرميران به ارزش هاي معماري گذشته ايران همواره در تمام گفتارها و آثار او منعكس بود. به اعتقاد ميرميران، ضروري است روح و روحيه معماري گذشته ايران را با پيشرفت فني روز عجين كرد. او عاشق معماري بود و زندگي اش را وقف معماري كرد. ميراث تئوري و عملي به جاي مانده از ميرميران بايد حفظ شده و گسترش يابد.جليل حبيب اللهيان نيز گفته است: ميرميران تنها چهره اي ماندگار در فرهنگ و هنر ايران نيست، بلكه نمونه اي از استقامت و پايداري در برابر بيماري و مرگ بود. مصادف شدن روز معمار با نام هادي ميرميران، اين روز را جاودانه تر كرد.
بهرام فريور صدري نيز هادي ميرميران را معمار ايراني مي ني ماليستي دانست كه مشخصه هاي ايراني را در كارهايش عيناً اجرا مي كرد و كارهاي دقيق، بديع و تازه ارائه مي داد. به اعتقاد صدري، جامعه حرفه اي به ميرميران بدهكار است تا كارهاي او را تحليل كند.
عليرضا قهاري رئيس انجمن مفاخر ايران تأكيد كرده است كه انتخاب اصفهان به عنوان پايتخت دائمي فرهنگي ايران و نيز تأسيس موزه ملي معماري، دو پيشنهاد اساسي و مهم ميرميران در روزهاي پايان حياتش بوده است. مهندس ميرميران به جمعيت، انجمن، شهر و استان خاصي تعلق ندارد، بلكه او يك معمار ملي است، با ايده هاي شرقي و پشتوانه باشكوه معماري فاخر و اصيل ايراني. انجمن و دوستداران ميرميران، تنديسي از اين معمار فرهيخته را تهيه مي كنند.

کانون وکلای دادگستری تهران

ساختمان کانون وکلای شهر تهران در سال ۱۳۸۲ به عنوان طرح برتر شناخته شد و معمار آن یعنی سید هادی میرمیران به عنوان معمار سال ۱۳۸۲ شناخته شد. این ساختمان از چهار طبقه و دو طبقه زیر زمین تشکیت شده است. زمین آن از یک مستطیل ۱۸ در ۵۴ متر تشکیل شده و مساحت زیرمجموعه آن ۴۷۰۰ متر مربع می باشد.

هنگام نزدیک شدن به بنا دو وزنه سنگین که در تعادل قرار دارند خود نمایی می کند نمادی از قدرت عدالت و دادگستر بودن آن دارد. در واقع پلان نیز از دو از تکه یا دو بخش مجزا تشکیل شده است که هر کدام دو بخش متفاوت از نظر کارکرد را تشکیل می دهند.

این دو وزنه که بر روی سطح شیشه ای-شفاف و نورانی قرار دارد به نوعی تداعی کننده حق-راستی-برابری و مساوات بین این دو وزنه معلق (مراجعین) می باشد.

از اولین لحظه ورود به ساختمان فرد احساس شناوری خود میان راهرو بلند در وسط بنا که یک محور شیشه ای شمالی-جنوبی را تشکیل می دهد دارد. در عین حال هم این محور شیشه ای با دو ضلع استوار و مستقیم که در بالا از هم باز می شوند و به یک پنجره بزرگ رو به آسمان ختم می شوند و دید بیشتری را به بیننده می دهند نماینده قدرت دادگستری و نور حقانیت آن می باشد.

از بعد فیزیکی هم سید هادی میرمیران معمار این ساختمان موفق شده است تا با این پنجره بزرگ رو به آسمان (void) نور روز را به داخل بنا آورده و حداکثر استفاده از آن را بکند. در هنگام غروب نیز سعی شده است تا فضا از فقدان نور روز اسیب نبیند به همین دلیل در راهروهای کناری شکافی ایجاد شده که نور به صورت خطی و نه به صورت نقطه ای (لامپ) به کف برسد. استفاده از سنگ گرانیت در کف و دیواره راهروها به این پخش نور کمک زیادی کرده است.

کتاب خانه ملی ایران - سید هادی میرمیران

در سال ۱۹۹۵ وزارت مسکن و شهرسازی ایران مسابقه ای برگذار کرد با عنوان طراحی "کتابخانه ملی ایران" شرکت نقش جهان پارس به سرپرستی سید هادی میرمیران موفق به کسب مقام دوم در این مسابقه شد.

محل نگهداری کتابها به صورت مکعبی فلزی طلایی رنگ که از صندوقچه های قدیمی (محل نگهداری جواهرات) گرفته شده بود در مرکز خود نمایی می کند. این حجم مکعب(طلایی) را می توان به لوحهای قدیمی ایران باستان که محل نوشتن و محرفی ساختمانهای دولتی (جلوی ورودیها) بوده نیز تعبیر کرد.

این حجم طلایی در حجم و نمای بنا بیشترین اثر و دید را دارد و دیگر عناصر نیز تحت تاثیر آن حرکت و فرم می یابند. حجم کلی بنا به کمک پوسته ای از جنس شیشه شکل گرفته و تمامی عناصر را دربر می گیرد. استفاده از شیشه علاوه بر اینکه بین احجام مختلف در بنا وحدت ایجاد کرده باعث شده تا هر یک از احجام به خودی خود ماهیتی جدا داشته باشند

مجتمع ورزشی رفسنجان

مجتمع ورزشی رفسنجان پروژه ای بود که توانست در سال ۱۳۸۰ سید هادی میرمیران را به مقام دوم بهترین معمار سال ایران برساند.

این مجتمع یکی از سه مجتمع ورزشی واقع در رفسنجان می باشد. زمین پروژه یک ذوزنقه به مساحت تقریبی ۷۵۰۰ متر مربع است که خود ساختمان ورزشگاه حدود ۳۵۰۰ متر مربع را به خود اختصاص داده است. این بنا از نظر کارکرد به دو بخش مجزا تشکیل می شود:

استخر رو باز کا با یک سطح شیشه ای در بالا محصور شده است.
و یک سالن چند منظوره.

در طراحی کانسبت اولیه بنا سید هادی میرمیران از یخچال های باستانی کرمان ایده گرفته است که بعضی از آنها هنوز هم در این ناحیه وجود دارند این ایده با کمک یک مخروط در حجم بنا ظاهر شده است میرمیران با توجه به برداشت حجم و ایده کلی از یخچال های کرمان ایده خود را از معماری کهن و شناخته شده آن منطقه گرفته است و در عین حال استفاده از مصالح روز موجب کارایی بیشتر این بنا و نگاه معمار به فن و تکنیک زمانه خود دارد.

از نظر فیزیکی این حجم مخروطی با یک حجم مکعبی دیگر به کمکی یک دیوار بلند پیوند داده شده اند پیوند حجم سنگین با حجم شفاف مکعب. دیوار پشت این مکعب علاوه بر اتصال این دو حجم متفاوت کمک می کند تا در درون یک سایه مناسب برای سطح رویه استخر ایجاد شود تا شرایطی مناسب برای شنا داشته باشیم.

معمار توانسته است تا تمامی کارکردهای متفاوت را در این حجم ساده به نمایش بگذارد و در عین حال با استفاده از سقف شیشه ای به کار رفته پیوندی مناسب بین داخل و خارج بنا ایجاد کند.

منبع: www.mihrab.blogfa.com

+ نوشته شده در جمعه سی ام آذر 1386ساعت 15:41 توسط ملیحه برومند |

مهراز

اپرای سیدنی

خانه ی بروجردیها

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین